• 38859 |
  • 1398/11/01 |
  • 10:36

ثروت واقعی محمدرضا پهلوی چقدر بود؟

خصیصه اقتدارگرای قدرت مـحمدرضاشاه، مـلازمان دربار و نخبگان سیاسی‌ را‌ در‌ تبعیت از اوامـر و دسـتورات او مجاب می کرد. در‌ مقابل ، شاه سعی می کرد وفاداری مقامات حکومتی را از راه پرداخت حقوق و مزایای خوب به آنها و تحمل‌ فسادشان‌ ، نسبت‌ به خود جلب کـند و نـیروهای امنیتی و «کابینه سایه ای » را کـه‌ شـامل‌ دربار و مشاوران نزدیکش بودند، برای نظارت بر وفاداری و جلب توجه مقامات حکومتی به کار می گرفت‌ .

کافه تاریخ- کشکول

 

خصیصه اقتدارگرای قدرت مـحمدرضاشاه، مـلازمان دربار و نخبگان سیاسی‌ را‌ در‌ تبعیت از اوامـر و دسـتورات او مجاب می کرد. در‌ مقابل ، شاه سعی می کرد وفاداری مقامات حکومتی را از راه پرداخت حقوق و مزایای خوب به آنها و تحمل‌ فسادشان‌ ، نسبت‌ به خود جلب کـند و نـیروهای امنیتی و «کابینه سایه ای » را کـه‌ شـامل‌ دربار و مشاوران نزدیکش بودند، برای نظارت بر وفاداری و جلب توجه مقامات حکومتی به کار می گرفت‌ . ‌ نهاد‌ دربار بطور کلی به مرکز قدرت سیاسی و کانون اصلی تمام تصمیم گیری‌ هـای‌ اداری‌ و هـمچنین به بزرگترین بنیاد اقتصادی در کشور تبدیل شده بود. از جمله سازمان‌ های‌ مهم‌ این وزارت می توان به دفتر ویژه یا مخصوص سلطنتی ، سازمان بازرسی شاهنشاهی و بنیاد‌ پهلوی‌ اشاره کرد. در ایران هیچ عرصه اقتصادی و مالی وجـود نـداشت که شـاه‌ و دربارش‌ در‌ آن سهیم نباشند. بر این اساس ، محمدرضاشاه تبدیل به ثروتمندترین فرد ایران شده بود‌. درباره‌ میزان واقعی ثروت شـاه آمار دقیقی در دست نیست ، زیرا این ثروت در‌ بسیاری‌ از‌ کشورهای جهان ، در بانک ها، مـؤسسات بـیمه ، شـرکت های ساختمانی ، بنگاه های خصوصی ، رستوران ها‌ و هتل‌ ها پخش بود. آمار ناقصی در اختیار است که شـاه ‌ ‌و هـمسرش دارای‌ سرمایه‌ ای‌ حدود ٣٥ میلیارد دلار بودند و بین ٣٠ تا ٥٠ درصد سهام بانک های خصوصی در‌ ایران‌ را‌ در دسـت داشـتند کـه باید به آن یکهزار پارچه آبادی ، تعدادی مهمانخانه‌ ، رستوران‌ ، شرکت های سهامی و کشتیرانی را اضافه کرد.روی هـم رفته محمدرضاشاه از فردای کودتای ٢٨‌ مرداد‌ توانست بر بخش های مختلف دولت تسلط یابد و بـا این تثبیت قدرت‌ ، تبدیل‌ بـه قـدرتمندترین بازیگر عرصه سیاست و اجتماع در‌ ایران‌ شده‌ و از این رو ساخت قدرت را به‌ سمت‌ شخصی شدن پیش ببرد. 

ازغندی‌ ، تاریخ تحولات‌ سیاسی‌ و اجتماعی‌ در ایران ، ١٣٥٧-١٣٢٠، صص‌ ٢٤١و٢٤٢.

چاپ خبر