زنان ایرانی و رسم قصه گویی

زنان ایرانی و رسم قصه گویی

رسم نقالی یکی از رسوم قدیمی فرهنگ ایران زمین می باشد که در دوره های مختلف و شهرهای مختلف، توانسته است جایگاه و اهمیت خود را حفظ نماید. عموماً وظیفه نقالی و پرده‌خوانی بـر عهدۀ مـردان، و قـصه‌گویی عـمدتا کاری زنانه محسوب‌ می‌شده‌ است.

کافه تاریخ- کافه هنر

 

رسم نقالی یکی از رسوم قدیمی فرهنگ ایران زمین می باشد که در دوره های مختلف و شهرهای مختلف، توانسته است جایگاه و اهمیت خود را حفظ نماید. عموماً وظیفه نقالی و پرده‌خوانی بـر عهدۀ مـردان، و قـصه‌گویی عـمدتا کاری زنانه محسوب‌ می‌شده‌ است. مـردان بـیشتر به افسانه‌های پهلوانی و حماسی، و قصه‌های تعلیمی گرایش داشتند در صورتی که گرایش زنـان بـیشتر به سمت افسانه‌های پریان بوده اسـت‌. برخی‌ از این افسانه‌ها از رویـکردی‌ جـادویی‌ و بنیانی آئینی برخوردار بوده‌اند. مـثلا مـاجرای بی‌بی هور و بی‌بی سه‌شنبه در محیطی کاملا زنانه و همراه با مراسم آش‌پزان انجام مـی‌شده اسـت. با وجـود تـکرار‌ پیـاپی‌ این قصه‌ها؛ شـیوه‌های مـتفاوت روایتگری و علاقه‌مندی مخاطبان، نـشاندهندۀ تـازگی همیشگی‌شان بود. ویژگی شفاهی بودن افسانه‌های مردمی این امکان را فراهم می‌کند تا راوی در هر دفـعه روایـت، پاره گفتار متفاوتی‌ را‌ به اجرا درآورد. هربار پاره گـفتاری تـلفظ شود بـه لحـاظ فـیزیکی با دفعات پیشینش تـفاوت دارد. .هر افسانه‌ای بارها تکرار می‌شود و امکان دخل و تصرف در جزئیات و شرح و تفضیل‌ بیشتر‌ یا کـمتر‌ آن هـست.تمامی فرایندهای ذکر شده با سـیالیت زبـان زنـانه هـمخوانی دارد کـه زبانی است مـستعد روایـتگری‌ و افسانه‌پردازی منطق گریز.پس می‌تواند سرچشمۀ داستان‌سرایی‌هایی از نوع افسانه‌های پریان‌،و مهم‌ترین‌ عامل‌ تاثیر گذارنده بر آن محسوب شـود.

مشاهده مطلب
نظر شما
  • 0
  • 0
  • 0
  •  
  •