رواج سفرنامه نویسی در ایران قدیم

رواج سفرنامه نویسی در ایران قدیم

در راستای عمل به آیۀ شریفۀ وللهِ عَلی الناسِ حِجُّ البیت (آل‌عـمران: ۹۷) مـسلمانان همواره سفر به سرزمین حجاز و انجام مناسک حج را فریضه‌ دانسته‌ به این مهم پرداخته‌اند. پرواضح است که ایرانیان نیز خارج از این جماعت نبوده و در همۀ ادوار و تحت هر شرایطی در این گـردهمایی عـظیم و مراسم باشکوه حضور یافته‌اند.

کافه تاریخ- کافه هنر

 

در راستای عمل به آیۀ شریفۀ وللهِ عَلی الناسِ حِجُّ البیت (آل‌عـمران: ۹۷) مـسلمانان همواره سفر به سرزمین حجاز و انجام مناسک حج را فریضه‌ دانسته‌ به این مهم پرداخته‌اند. پرواضح است که ایرانیان نیز خارج از این جماعت نبوده و در همۀ ادوار و تحت هر شرایطی در این گـردهمایی عـظیم و مراسم باشکوه حضور یافته‌اند. در‌ دورۀ‌ قاجار‌، به‌ویژه از سال ۱۲۶۰ هجری‌ سفرنامه‌نویسی‌ یا‌ به اصطلاح آن روزگار «روزنامۀ سفر» مورد توجه و استقبال رجال و بزرگانی از عصر قاجار، که عشق به تألیف و نگارش داشتند، قـرار‌ گـرفت‌. ایـن‌ حرکت به پیروی از آثار مـشابهی بـود کـه‌ برخی‌ از غربیان، از قرن چهاردهم میلادی تحت عنوان سفرنامه می‌نوشتند و به مرور در هند و ایران در دسترس ایرانیان قرار‌ گرفته‌ بود‌. برخی از این سـفرنامه‌ها، کـه بـه نوعی به ایران مربوط‌ می‌شدند، سخت مورد عـلاقۀ دربـاری‌های ایران بودند. می‌دانیم که سفرنامه‌های اروپایی در دورۀ صفوی، دربارۀ ایران و هند و به‌طور‌ کلی‌ آسیا‌، تا چه اندازه گسترده بوده اسـت. طـبعاً ایـن حرکت فرهنگی، به‌ نوعی‌ بر چهره‌های فرهیختۀ ایران تأثیر گـذاشت و با نگارش سفرنامه‌ها توسط رجال آن دوره ادبیات نوینی را‌ در‌ این‌ زمینه پدید آورد؛ ادبیاتی که می‌توان آن را «ادبیات سفرنامه‌نویسی» نام نهاد. ‌ مهم‌ترین‌ این‌ سفرنامه‌ها عبارتند از: 1. سفرنامۀ مکۀ حسام‌السلطنه (۱۲۹۷ه.ق)، فرزند عباس‌میرزا، سیاستمدار برجستۀ دورۀ قـاجار، 2. سـفرنامۀ‌ میرزا‌ داوود، وزیر وظایف (۱۳۲۲ هـ.ق) که سفرنامه‌ای بامحتوا و ارجمند است، 3. سفرنامۀ حج‌ میرزا‌ عـلی‌ اصـفهانی (۱۳۳۱ هــ.ق) 4. سفرنامۀ فرهاد میرزا، معتمدالدوله (۱۲۹۲ هـ.ق)، فرزند عباس‌میرزا، از سیاستمداران و عالمان خاندان‌ قاجاری.

مشاهده مطلب
نظر شما
  • 0
  • 0
  • 0
  •  
  •