فرود هواپیمای حامل حضرت امام خمینی(ره) در فرودگاه مهرآباد تهران، نه تنها پایان دوران تبعید، بلکه آغاز رسمی تحقق خواسته‌های ملت ایران برای استقلال، آزادی و جمهوری اسلامی بود. این رویداد، نقطه عطفی بنیادین در مسیر گذار سیاسی معاصر ایران محسوب می‌شود.

دوازدهم بهمن ماه ۱۳۵۷، روزی است که در تاریخ معاصر ایران با جوهر طلا نوشته شده است. این روز، نه تنها شاهد بازگشت رهبری کاریزماتیک پس از پانزده سال دوری و تبعید اجباری بود، بلکه نمایانگر اوج‌گیری یک جنبش مردمی عظیم علیه نظام سلطنتی متکی بر حمایت قدرت‌های خارجی بود. میلیون‌ها نفر از مردم پایتخت در مسیری که از فرودگاه مهرآباد تا بهشت زهرا کشیده شده بود، حضور یافتند؛ حضوری که عمق و گستردگی عزم ملی برای تغییر ساختار حاکمیت را به نمایش گذاشت.

ورود امام خمینی (ره) به ایران، به مثابه یک رفراندوم زنده عمل کرد و مهر تأییدی بود بر مشروعیت جنبش انقلابی. این رویداد، به سرعت جریانات سیاسی داخلی را تحت تأثیر قرار داد و کانون هدایت مبارزات را از خارج به داخل کشور منتقل ساخت. این بازگشت، به طور استراتژیک زمان‌بندی شده بود تا در آستانه فروپاشی کامل رژیم شاه، نیروی محرکه نهایی را به مردم تزریق نماید.

از منظر تاریخی، این روز نقطه عطفی بنیادین در مسیر گذار سیاسی ایران از سلطنت به سمت تشکیل یک حکومت اسلامی مردمی بود. ده روز پس از این واقعه، در بیست و دوم بهمن، پیروزی انقلاب به طور رسمی اعلام شد. بدین ترتیب، ۱۲ بهمن ماه، به عنوان طلوع آزادی و آغازگر فصل نوینی در حاکمیت ملی و تعیین سرنوشت توسط مردم ایران، در حافظه جمعی ثبت گردید.


منابع:
خاطرات شفاهی و مکتوب شخصیت‌های کلیدی انقلاب.
اسناد آرشیوی وزارت امور خارجه وقت (در خصوص سفر و استقبال).
مجموعه کتاب‌های تاریخ شفاهی انقلاب اسلامی.