ارتش از اولین بخشهایی بود که در دوره حکومت رضا شاه به شکل مدرن تشکیل شد و بودجه کلانی نیز برای آن در نظر گرفته شد. یکی از دلایل این امر، ترس همیشگی رضا شاه از شورش امرای ارتش علیه او بود. از همین رو، او از همان دوره که به عنوان سردار سپه روی کار آمد تا سالهای بعد، موضوع وابسته کردن امرای ارتش به خود را جدی گرفت.
«مطلبی دیگر هم نگرانی باطنی سردار سپه از بعضی از امرا لشکر بود. زیرا از وقتی که نمایندگان مخالف او در مجلس عنوان کرده بودند که عبدالله خان امیر طهماسبی را بیاورند، این فکر برای سردار سپه پیدا شده بود که ممکن است مجلسیها در بعضی از فرماندهان لشکرها نفوذ پیدا کنند و یکی را به جای وی برگزینند. امراء لشکر به شرح زیر در مرکز گرد آمدند: فرمانده لشکر شرق، سرلشکر حسین خزاعی؛ فرمانده لشکر شمال غرب، سرلشکر عبدالله امیر طهماسبی؛ فرمانده لشکر جنوب، سرلشکر محمود آبرم؛ فرمانده تیپ گیلان، سرتیپ محمد حسین آیرم. فرمانده تیپ اول پیاده مرکز، سرتیپ مرتضی خان یزدان پناه؛ فرمانده تیپ دوم مرکز، جان محمد خان دولو؛ فرمانده تیپ سوار، سرتیپ جعفرقلی امیر بیگلری؛ رئیس ستاد ارتش، سرتیپ امان الله جهانبانی؛ و من که فرمانده لشکر غرب بودم..»
منبع: احمد امیراحمدی، خاطرات نخستین سپهبد ایران، غلامحسین زرگرینژاد، تهران، مؤسسه پژوهش و مطالعات فرهنگی فرهنگی، 1373، ص 235