با توجه به اینکه اقلیت‌های دینی اصلی و رسمی کشور حداکثر از دو نماینده در مجلس برخوردار بودند، بهائیت که هرگز به عنوان یک اقلیت رسمی در کشور پذیرفته نشد با حمایت رژیم پهلوی بیش از ده نماینده در ادوار مختلف مجلس داشته است.

بهائیت هر آنجاکه نمایانگر قدرت بود حضور می‌یافت. بر اساس قانون اساسی مشروطه کانون قدرت در مجلس شورای ملی بود. از این رو شاهد آن هستیم که بهائیت برای پایداری سلطنت که حامی بهائیان بود، در این نهاد حضوری پررنگ داشت:

«بهائیان در قوه مقننه مجلس شورای ملی و سنا و قوه قضاییه نیز دارای پایگاه محکمی بودند. آنان به ویژه در مجلسین حضوری مناسب و نسبتا پرتعداد داشتند. با توجه به اینکه اقلیت‌های دینی اصلی و رسمی کشور حداکثر از دو نماینده در مجلس برخوردار بودند، بهائیت که هرگز به عنوان یک اقلیت رسمی در کشور پذیرفته نشد با حمایت رژیم پهلوی بیش از ده نماینده در ادوار مختلف مجلس داشته است. به لحاظ مهم بودن مطلب اسامی این افراد در ذیل آمده است: جهانگیر علا (نماینده مجلس شورای ملی)، رضا معرفت (نماینده مجلس شورای ملی)، محسن محقر (نماینده مجلس شورای ملی از اندیمشک)، حمدالله زکایی (نماینده مجلس شورای ملی از خلخال)، احمد رفیعی (نماینده دوره بیست و دو مجلس شورای ملی)، ابراهیم کسرایی (نماینده ی دوره‌ی بیست و یک مجلس شورای ملی) سلیمان وهاب‌زاده (نماینده مجلس سنا) عباس فروتن (نماینده مجلس شورای ملی) رضا مهذب (نماینده مجلس شورای ملی) محمد رضوانی (نماینده مجلس شورای ملی از کاشان) ابراهیم نبیل سمیعی (نماینده مجلس سنا).



منبع: مجتبی مجدآبادی، نفوذ بهائیت در حکومت پهلوی به روایت اسناد، تهران، موسسه مطالعات تاریخ معاصر، 1396، ص38-39