استعمار، باعث آشنایی انگلیسی‌ها با فرش و قهوه شد. در دوران الیزابت، اروپاییان و انگلیسی‌ها هنوز وسیله‌ای به نام فرش را یا نمی‌شناختند و یا به کاربرد آن خو گرفته بودند.

استعمارگران تا پیش از استعمار، با بسیاری از مظاهر تمدن غریب بودند. آن‌ها هیچ گونه آشنایی با ضروریان و لوازم اولیه زندگی که در مشرق زمین استفاده می‌شد، نداشتند. قهوه و فرش از جمله این کالاها است که انگلیس برای اولین بار در قرن هفدهم با آن مواجه شد.
«از دوران الیزابت اول، انگلیسی‌ها از طریق تجارت با شرق، بتدریج با برخی کالاها چون قهوه و کشمش، که امروزه با زندگی آنان عجین شده، آشنا شدند. در سال ۱۶۳۷، یعنی ۳۴ سال پس از پایان سلطنت الیزابت، جان اولین برای نخستین بار در کالج بالیول آکسفورد قهوه را دید ولی سال‌ها طول کشید تا در سال ۱۶۵۰ نخستین قهوه خانه انگلیس به وسیله یک یهودی به نام یاکوب (یعقوب) گشوده شود. در دوران الیزابت، اروپاییان و انگلیسی‌ها هنوز وسیله‌ای به نام فرش را یا نمی‌شناختند و یا به کاربرد آن خو گرفته بودند. فرنان برودل می‌نویسد مردم اروپا اتاق‌‌های خود را در زمستان با کاه و در تابستان با علف و گل می‌پوشاندند و این شامل اقامتگاه‌‌های اشرافی و سلطنتی نیز می‌شد. در جشن ازدواج کاترین دو مدیچی (ژوئن ۱۵۴۹) شهر پاریس تمامی دقت خود را به کار بست تا اتاق از گیاهان خوشبو پوشیده شود. تصویری از مراسم ازدواج دوک ژویوز، دریاسالار فرانسوی، وجود دارد که نشان میدهد کف اتاق با گلبرگ فرش شده است. برودل می‌افزاید: بهرحال، این کفپوش، خواه گل، خواه علف یا خاشاک، می‌بایست عوض می‌شد. اما دست کم در انگلستان، آنگونه که اراسموس گزارش می‌دهد، چنین نمی‌کردند زیرا زباله و كثافت در آن جمع می‌شد. به رغم این مضرات، حتی در سال ۱۶۱۳ پزشکی توصیه می‌کند که کف اتاق با علف‌های سبز فرش شود. بعدها، سال‌ها پس از زمان الیزابت، بتدریج فرش‌‌های شرقی، ابتدا حصیر و بوریا و سرانجام در سده هیجدهم قالی، به فرهنگ انگلیسی وارد شد:»



منبع: عبدالله شهبازی، زرسالاران یهودی و پارسی استعمار بریتانیا و ایران، جلد 1، تهران، موسسه مطالعات و پژوهش‌‌های سیاسی، 1377، ص 65