هدف بهائیان نظامی، کسب بالاترین و بیشترین درصد از قدرت حاکمیت بوده است. در حکومت پهلوی، این باور که مصادیق عملی نیز به همراه خود داشته باشد امتیازی بسیار بزرگ محسوب‌ می‌گردید.

اشتهای بهائیان در بخش‌های مختلف حکومت بهائیان، کاملا سیری‌ناپذیر بود. با آنکه بخش قابل توجهی از ارکان نظامی حکومت پهلوی را بهائیان تشکیل می‌داد؛ اما آن‌ها همواره تصاحب بالاترین مقامات حکومتی را در نظر داشتند:

«هدف بهائیان نظامی، کسب بالاترین و بیشترین درصد از قدرت حاکمیت بوده است. از این رو آن‌ها را‌‌‌ می‌توان مصادیق واقعی «ارتش چرا ندارد» و «المأمور معذور» در اجرای دستورات حاکمیت منظور نمود. به عبارتی، پرونده‌ خدمتی تمامی آن‌ها عاری از هرگونه سابقه یا گزارشی پیرامون عملکرد اعضای این فرقه در مواجهه با حکومت پهلوی یا علیه شخص شاه است. در حکومت پهلوی، این باور که مصادیق عملی نیز به همراه خود داشته باشد امتیازی بسیار بزرگ محسوب‌‌‌‌‌‌ می‌گردیده که‌‌‌‌‌‌ می‌توانسته زمینه‌ لازم برای دستیابی به بالاترین رده‌‌های رشد خدمتی را برای مجریان این حوزه، ایجاد نماید. همین امر یا خصیصه‌ بهائیان باعث شده بود که بیشترین درصد جذب نفرات مورد نیاز برای ساواک ضد اطلاعات اداره دوم و یا دادگاه‌‌های نظامی متعلق به اعضای فرقه‌ بهائیت باشد. در ارتباط با سایر مشاغل و رشته‌‌های ارتش به آن دسته از کار‌هایی روی‌‌‌‌‌‌ می‌آوردند که قادر باشند بر قسمتی از اطلاعات یگان‌ها اعمال مدیریت نموده و اصطلاحاً «منحصر به فرد» شوند. رشته‌‌های مخابرات، دارایی، تسلیحات از جمله‌ این حوزه‌ها محسوب‌‌‌ می‌شدند. گفتنی است که برخلاف آنچه در آموزه‌‌های بهائیت و در ارتباط با اشتغال در ارتش مطرح شده بهائیان نظامی در تمامی رشته‌ها و حوزه‌‌های رزمی همانند پیاده، توپخانه، زرهی، مهندس و خلبانی دارای نفرات متعددی بوده‌اند.»



منبع: شاداب عسگری، بهائیان نظامی در حکومت پهلوی دوم، تهران، موسسه فرهنگی هنری و انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی، 1396، ص 301