در این شرایط روزنامه‌‌های پایتخت مردم را از عواقب دسیسه آرایی سفارت‌‌های خارجی و رجال داخلی مطلع نمی‌کردند.

مطبوعات، مهم‌ترین ابزار جهت اطلاع مردم از مسائل داخلی و خارجی کشور در دوره قاجار بودند. علیرغم آنکه انتظار می‌رفت مطبوعات در دوره اشغال کشور در جنگ جهانی دوم به آگاه‌ ساختن مردم نسبت به امور کشور اقدام کنند؛ اما عملا بسیاری از آن‌ها سکوت را پیشه خود ساخته بودند:

«عده‌ای در داخل کشور، قتل عام فجیع کرد‌ها و آذربایجانی‌‌ها به دست قشون عثمانی را با هلهله استقبال می‌‌کردند. وضعیت آن سامان از اوّل جنگ بیش‌تر رو به اغتشاش رفت، «هی عثمانی بیاید قتل عام کند برود. روس‌‌ها بیایند قتل عام کنند برگردند. باز نوبت عثمانی شود؛ کجا به سر ورشو، لیژ، آنتورپ این مصیبت آمد که ده مرتبه به دست این خصم افتاده به دست خصم دیگر دچار شود» در این شرایط روزنامه‌‌های پایتخت مردم را از عواقب دسیسه آرایی سفارت ‌های خارجی و رجال داخلی مطلع نمی‌کردند. وضعیت روزنامه‌‌های تهران مثل روزنامه رعد، بعد از هجوم روس‌‌ها به کشور و نزدیک شدن به تهران به این شکل بود: «از پلتیک داخله هیچ نمی‌نویسد. از تصمیم دولت و تکلیفات کابینه سخن نمی‌راند، نقادی نمی‌کند. فقط تلگرافات داخله است با واقعات جنگ. گویا سایر روزنامه‌‌های دیگر هم به همین مسلک باشند. پس از خرابی بصره جلوگیری از جراید می‌‌کنند. آن هم به قوت دیگری است، والّا باز غیر ممکن بود در همه جای دنیا اگر جراید باعث امنیت و بیداری و آبادی شد در مملکت ما که برخلاف واقع گردید. جز شر و فساد چیز دیگری از آن‌ها تراوش نکرد.»



حسین آبادیان، ایران از سقوط مشروطه تا کودتای سوم اسفند، تهران، موسسه مطالعات و پژوهش‌‌‌‌‌‌‌‌‌های سیاسی، 1385، ص 165