آمریکا نمی‌توانست برخورداری از حق وتو را فقط برای یک کشور مطرح کند. به این ترتیب روزولت پیشنهاد کرد که هر یک از پنج قدرت بزرگ آمریکا، شوروی، بریتانیای کبیر، فرانسه و چین از حق وتو برخوردار باشند...

ایالات متحده تجربه جنگ جهانی اول را با خود به همراه داشت. از این رو عملا پیوستن به سازمان ملل متحد را منوط به داشتن حق وتو کرد. حقی که اساسا استعماری بود:
«وقتی رئیس جمهور وِدرو ویلسون در سال 1919 طرح ورود آمریکا به جامعه ملل را مطرح کرد مخالفان استدلال کردند که در صورت عضویت در جامعه ملل این سازمان بر سیاست‌های خارجی آمریکا مسلط خواهد شد. حق وتو برای آمریکا می‌توانست از بروز چنین رویدادهایی پیشگیری کند اما آمریکا نمی‌توانست برخورداری از حق وتو را فقط برای یک کشور مطرح کند. به این ترتیب روزولت پیشنهاد کرد که هر یک از پنج قدرت بزرگ آمریکا، شوروی، بریتانیای کبیر، فرانسه و چین از حق وتو برخوردار باشند. به این ترتیب سازمان ملل فقط وقتی می‌توانست اقدامی انجام بدهد که هر پنج قدرت بزرگ با آن موافق باشند. امری که در عمل بسیار نادر بود.»



1-وین‌سی مک ویلامز و هری پیوتروفسکی(1400)، تاریخ جهان بعد از جنگ جهانی دوم، ترجمه: فاطمه شاداب، تهران، نشر ققنوس، صص 45-46