در این روز تاریخی ملت و امام امت، ثمره‌ی استقامت و پایداری خویش را چشیده و بذری را افشاندند که پس از پیروزی آن در ایران، باعث خیزش‌هایی در سراسر خاورمیانه شده است. بر پارچه نوشته‌ای که در این روز بر کاخ نخست وزیری نصب شده بود، جمله‌ای دیده می‌شد که ماهیت نظام جدید را نشان می‌داد: «به نام خدا، این مکان (نخست وزیری) در تاریخ 22/ 11/ 57 بدون هیچ گونه تخریبی تخلیه و اشغال شد....»

در روزی که خورشید آزادی بر فراز ایران درخشید، ملت و امام امت ثمره‌ی سال‌ها مجاهدت، استقامت و پایداری خویش را چشیدند. مردمی که با دستان خالی اما دلی سرشار از ایمان، در برابر طوفان ظلم ایستادند، سرانجام طومار استبداد را درنوردیدند و فصلی نو از تاریخ را گشودند.
در این روز جاودان، بذر انقلاب اسلامی افشانده شد؛ بذری که نه‌تنها در خاک ایران رویید، بلکه خیزش‌هایی را در سراسر خاورمیانه و جهان اسلام برانگیخت. صدای فریاد «استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی» از مرزهای کشور گذشت و به پژواکی جهانی بدل گشت.
بر دیوار کاخ نخست‌وزیری، که سال‌ها نماد قدرت حکومتی فروپاشیده بود، پارچه‌نوشته‌ای نصب شد که عصاره‌ی ماهیت نظام جدید را فریاد می‌زد:
«به نام خدا، این مکان (نخست وزیری) در تاریخ ۲۲ / ۱۱ / ۵۷ بدون هیچ‌گونه تخریبی تخلیه و اشغال شد.»
این جمله‌ی کوتاه اما پرمعنا، گویای بلوغ فکری و اخلاقی انقلابیون بود: انقلابی که از دل مردم برخاسته بود اما بر پایه‌ی اخلاق، ایمان و نظم استوار ماند.
از آن روز، ایران نه‌تنها صاحب استقلال واقعی شد، بلکه پرچم عزت و بیداری را بر فراز تاریخ برافراشت.