۲۲ بهمن؛ روزی که تاریخ ایستاد و ملت برخاست

در روزی که خورشید آزادی بر فراز ایران درخشید، ملت و امام امت ثمره‌ی سال‌ها مجاهدت، استقامت و پایداری خویش را چشیدند. مردمی که با دستان خالی اما دلی سرشار از ایمان، در برابر طوفان ظلم ایستادند، سرانجام طومار استبداد را درنوردیدند و فصلی نو از تاریخ را گشودند.
در این روز جاودان، بذر انقلاب اسلامی افشانده شد؛ بذری که نه‌تنها در خاک ایران رویید، بلکه خیزش‌هایی را در سراسر خاورمیانه و جهان اسلام برانگیخت. صدای فریاد «استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی» از مرزهای کشور گذشت و به پژواکی جهانی بدل گشت.
بر دیوار کاخ نخست‌وزیری، که سال‌ها نماد قدرت حکومتی فروپاشیده بود، پارچه‌نوشته‌ای نصب شد که عصاره‌ی ماهیت نظام جدید را فریاد می‌زد:
«به نام خدا، این مکان (نخست وزیری) در تاریخ ۲۲ / ۱۱ / ۵۷ بدون هیچ‌گونه تخریبی تخلیه و اشغال شد.»
این جمله‌ی کوتاه اما پرمعنا، گویای بلوغ فکری و اخلاقی انقلابیون بود: انقلابی که از دل مردم برخاسته بود اما بر پایه‌ی اخلاق، ایمان و نظم استوار ماند.
از آن روز، ایران نه‌تنها صاحب استقلال واقعی شد، بلکه پرچم عزت و بیداری را بر فراز تاریخ برافراشت.