شکنجه، ابزار اصلی ساواک برای شکستن اراده مبارزان و دستیابی به اسرار شبکههای انقلابی بود؛ اما بسیاری از زندانیان، با وجود تحمل سختترین آزارها، از افشای اطلاعات همرزمان خود خودداری کردند. «تهرانی» از مشهورترین بازجویان ساواک، پس از پیروزی انقلاب در دادگاه، با اعترافی تکاندهنده از ابعاد شکنجهها پرده برداشت و گفت: «ما از شمر هم بدتر کردیم»؛ اعترافی که تصویری روشن از خشونت سازمانیافته رژیم پهلوی علیه مخالفان ارائه میدهد.
نیروهای ساواک برای دستیابی به اطلاعات مبارزان در خصوص همرزمانشان و شیوههای مبارزه دست به بدترین شکنجهها میزدند. یکی از این نیروهای ساواک خود در دادگاه پس از انقلاب درباره آنچه در ساواک کردند اینگونه اعتراف میکند:
«برای اینکه بدانیم حفظ اسرار و اطلاعات از دستبرد ساواک در اوضاع و احوال عجیب و غریبی که این کمیته آن روزها داشت چه کار دشواری بود و به اهمیت و حفظ کار همرزمان و دوستانی پی ببریم که در این قتلگاه تاب آوردند و معجزه آسا خیلی از حرفها و کارها را لو ندادند من حرف تهرانی بازجو و شکنجه گر معروف همین کمیته را نقل میکنم که در سال 58 در محاکمه اظهار کرد و در روزنامهها هم چاپ شد هیچ کس نمیتواند درد شکنجه را بفهمد فقط یک حرفی از شکنجه میشنوند ولی ما از شمر بدتر کردیم لشکر شمر در مقابله با امام حسین نیروی نابرابر بودند ولی ایستادند روبرو هم اما در ساواک چه کردند دست و پا را بستند بعد کشتند شما نمیتوانید درک کنید هیچ کس نمیتواند درک کند مگر اینکه کسی آنجا بوده باشد ببیند و بفهمد چه کرده اگر هیچ کدام از دستگاههای خبرگیری و اطلاعاتی نتوانست نتیجه دهد زهی به سعادت آن مبارز.»
منبع: رفیع، جلال (1384)، از دانشگاه تهران تا شکنجهگاه ساواک، تهران، موزه عبرت ایران، صص 61-62