در شهریور ۱۳۲۰، نیروهای متفق (شوروی از شمال و شرق، بریتانیا از جنوب و غرب) به ایران حمله کردند. ارتش ایران که در دو دهه پیش از آن در باور رضاخان و اطرافیانش نماد قدرت و امنیت سراسری شمرده می‌شد و البته توانسته بود شورش‌های داخلی و مخالفان سیاسی را سرکوب کند، در مواجهه با دشمن خارجی به طرز شگفت‌آوری فروپاشید.
