سیاست ناصرالدینشاه در برابر مطبوعات، سیاستِ «گامِ عقبگرد» بود. او از یکسو به دنبال تظاهر به مدرنیسم بود و از سوی دیگر، از تبدیل شدنِ مطبوعات به «رکن چهارم دموکراسی» وحشت داشت. این هراس باعث شد روزنامهنگارانِ این دوره همواره میانِ خدمت به دربار و مجازاتِ ناشی از افشاگری، در تکاپو باشند.
