در بسیاری از شهرهای ایران، به ویژه در شهرستان یزد، یکی از روش‌های سنتی برای آگاه کردن مردم از نزدیک شدن وقت افطار، نواختن «نقاره آفتاب زرد» بود. هنگامی که آخرین پرتو خورشید از بناهای شهر رخت برمی‌بست، نقاره‌چی نقاره خود را به صدا درمی‌آورد. با شنیدن این صدا، مردم کار خود را رها کرده و به سوی مساجد یا خانه‌های خود برای نماز و افطار رهسپار می‌شدند.

یکی از آداب معنوی مهم و باارزش در دوره صفویان نذر دادن بود. نذر دادن به اشکال مختلف صورت می‌گرفت. یکی از اشکال رایج برای نذر دادن، مراجعت به بقعه شیخ صفی و ذبح انواع حیوانات و یا پختن غذاهای مختلف بود. آدام اولئاریوس در سفرنامه خود به شرح مبسوط نذر دادن پرداخته است