امیرکبیر با درک اهمیت تنوعبخشی به روابط خارجی ایران، تلاش کرد تا با ایجاد سفارتخانهها و گسترش مناسبات با کشورهایی چون آمریکا، پروس و اتریش، از انحصار ارتباط با روسیه و انگلیس رهایی یابد و منافع ملی را تأمین کند.
بعد از تحولات سیاسی خاص در کشور فرانسه(انقلاب ژوئیه ۱۸۴۸م)، روسای جدید این کشور با تجدیدنظر در سیاستهای قبلی خود، خواستار از سرگیری دیپلماسی فعالتر با کشورهایی چون ایران شدند. در این رابطه بعد از جلوس ناصرالدین شاه بر تخت سلطنت، تحرکاتی از سوی کشور فرانسه آغاز شد؛ اما در نهایت به دلایلی به نتیجه نرسید
