دههی ۱۳۵۰ برای ایران، دههی شکوه ظاهری و فروپاشی تدریجی درونی بود؛ دورهای که محمدرضاشاه با تکیه بر دلارهای نفت و پشتگرمی به حمایت واشنگتن، خود را قدرتمندتر از همیشه میدید. اما همان آمریکا که شاه به آن تکیه کرده بود، با چرخش سیاسی کارتر و شعارهای فریبندهی حقوق بشر، میدان سقوط را برای متحد دیرینهی خود آماده کرد.
