با آغاز سلطنت ناصرالدین شاه و صدارت امیرکبیر، سیاست خارجی ایران وارد مرحله‌ای تازه شد. امیرکبیر تلاش داشت اصل حاکمیت ملی و استقلال دولت ایران را در برابر قدرت‌های خارجی، به‌ویژه انگلیس، تثبیت کند؛ رویکردی که با منافع و شیوه عمل نمایندگان انگلیس در ایران در تعارض مستقیم قرار گرفت