پس از عملیات ناموفق “ایفیت” در منطقه مرزی مهران در سال ۱۳۵۳، شاهنشاه پهلوی در واکنشی خشمگینانه و غیرمنطقی، دستور تخلیه کامل شهر مهران و ترک تجهیزات آن را صادر کرد. این دستور که از سوی فرمانده نیروی زمینی نیز غیرقابل توجیه نظامی و عقبنشینی سیاسی بزرگ تلقی شد، نشاندهنده آن بود که تصمیمگیریها در بالاترین سطح حکومت، بیش از آنکه بر مبنای منطق نظامی ...
شاه برای بخش نظامی، اهمیت زیادی قائل بود و از همین رو بودجه کلانی را در بخش خرید تسلیحات و آموزش نیروهای متخصص اختصاص داده بود. اما علیرغم توجهات ویژه به این بخش، انتظارات او هیچگاه تحقق نیافت و این بخش با ضعفها و کاستیهای اساسی مواجه بود.
شاه همواره بر این باور بود که نقطه تکیه او و عامل بقایش، ارتش و نیروهای مسلح است. از این رو از هر روشی استفاده میکرد تا نیروهای مسلح را به خود وابسته نگاه دارد. یکی از این روشها، دادن مقامات سیاسی متعدد به آنان بود.
