در میان صفحات تاریک تاریخ ایران، نام کتابخانه «ری» همچون زخمی سربسته خودنمایی میکند. مرکزی که زمانی قلب تپندهی دانش ایرانی بود و امروز در هالهای از ابهام، تنها با روایتهایی از آتش و نابودی به یاد آورده میشود. آیا این کتابخانه، قربانی حادثهای بزرگ شد یا در غبار زمانه ناپدید گشت؟ جستاری در چیستی یکی از بزرگترین فقدانهای فرهنگی تاریخ ایران.
