سفرنامه دریابل، گزارشی از مراسم تدفین در دوره صفویه ارائه میدهد که شامل شیون و زاری بستگان، حمل جسد در تابوت به همراه وسایل شخصی متوفی و تکرار مراسم حمل با فریاد است. این آداب، با توجه به جایگاه اجتماعی فرد، تا حدودی متفاوت بوده است.
سفرنامهنویسان اروپایی تأکید داشتند که ایرانیان حتی در دورههای بحران و یورش بیگانگان، سنتهای نیاکان خود را زنده نگاه میدارند. همین روحیه سبب میشد فاتحان نیز به تدریج با فرهنگ ایرانی همسو شوند و در آن حل کردند
