تصاویری از بردی که فقط ورزشی نبود؛ روایت نفرت عمومی از رژیم صهیونیستی

نفرت مردم مسلمان ایران از رژیم صهیونیستی و کشور جعلی اسراییل منحصر به بعد از انقلاب نیست.
در زمان رژیم پهلوی نیز با روشنگری های امام راحل و علما مردم شناخت نسبی نسبت به ماهیت این رژیم پلید پیدا کرده بودند.
در تاریخ ۳۰ اردیبهشت ۱۳۴۷ روزنامه اطلاعات خبر از پیروزی تیم ملی فوتبال ایران در مقابل رژیم صهیونیستی داد. این بازی که در رده بازی‌های آسیایی برگزار شد با پیروزی ایران در مقابل اسرائیل قهرمانی جام ملت‌های آسیا را نصیب ملی پوشان کشورمان کرد.
ماجرا اما تنها به فتح جام ملت‌های آسیا ختم نمی‌شود. در آن دوره هرچند مطابق با سیاست‌های خود فروخته رژیم پهلوی، ایران در میادین ورزشی رژیم اشغالگر قدس را به رسمیت می‌شناخت و از مقابله و رقابت با این رژیم جعلی اجتناب نمی‌کرد؛ اما انزجار و تنفر عمومی آحاد مردم نسبت به این رژیم از جزء به جزء حوادث پیش آمده در این بازی فوتبال به‌وضوح قابل مشاهده بود.

سیاسی ترین بازی جام ملت های آسیا
شادی و شعف بیش از حد مردم به خاطر قهرمانی ایران، فقط دلایل فوتبالی نداشت و ابعاد سیاسی هم داشت. اسرائیل در آن ها سالها، درگیر جنگ همه جانبه با کشورهای عربی بود و احساسات ضداسرائیلی در ایران اوج گرفته بود. اصلا به خاطر حضور این تیم در ایران، برخی کشورهای عربی از جمله کویت بازی های مقدماتی جام ملت ها را تحریم کرده بودند. همنچنین اینطور گفته می شد ایران به این خاطر میزبان این رقابت ها شد که کشورهای عربی دیگر، اصلا حاضر نبودند از این تیم در کشورشان میزبانی کنند.
فضا حتی قبل از شروع بازی سرشار از شایعات و اتهام های سیاسی بود. برای نمونه، گفته می شد حبیب الله القانیان، سرمایه دار سرشناس کلیمی تهران و مالک ساختمان پلاسکو، ۱۰ هزار بلیت خریده است تا به هواداران اسرائیل بدهد و آنها را به ورزشگاه بکشاند. البته برخی منابع از ۱۵۰۰ بلیت سخن گفته اند. هرچند برخی این موضوع را یک شایعه می دانند.
همین شایعه باعث شد توجه ها به حضور در ورزشگاه جلب شود و بلیت بازی، در بازار سیاه به قیمت های بالا فروخته می شد. اما هوادارن متعصبی که می شود گفت انگیزه های سیاسی هم داشته اند، راه آسانتری برای ورود به امجدیه پیدا کردند؛ محمد رضا تهرانی که در سال های اخیر مسئول فرهنگی فدراسیون فوتبال بوده، گفته است که بعد از شنیدن شایعه خرید بلیت برای هواداران اسرائیل، به همراه برخی دیگر، قفل برخی دروازه های امجدیه را بریده و باعث هجوم مردم به ورزشگاه شده است.
اما چیزی که با قطعیت می توان از آن سخن گفت، حضور هدف دار انواع طیف های سیاسی ضد اسرائیلی در ورزشگاه بوده است. معروف ترین این افراد، مصطفی شعاعیان چریک مارکسیست سرشناس آن دوره بوده است. او به همراه همفکرانش برای انجام فعالیت های ضداسرائیلی بین تماشاگران حضور داشت و گفته می شود قرار بوده بین نیمه فعالیت هایشان را انجام دهند. اما نگرانی از خراب شدن جو بازی و همراهی نکردن مردم به خاطر شکست احتمالی ایران، مانع کار آنها شد. از طیف مقابل، برخی چهر های سیاسی از جمله عزت شاهی، از خاطرات خود از این بازی گفته اند.
بخشی از شادمانی افراطی هواداران ایرانی بعد از این قهرمانی را می توان به رویدادهای منطقه ای مرتبط دانست؛ کمتر از یک سال از جنگ شش روزه اسرائیل با اعراب گذشته بود و حس دشمنی عمیقی با اسرائیل در سراسر جهان اسلام وجود داشت. ایران هم مستثنی نبود و با وجود استقبال رسمی از اسرائیل، ماجرا بین مردم چیز دیگری بود. می توان آن را از شعارها و رفتارهای مردم حس کرد. یک شعار بامزه، علیه موشه دایان وزیر دفاع اسرائیل بود که در جهان اسلام به دشت منفور بود: با اره بریدند سر موشه دایان را / عجب ختنه سورونی، عجب ختنه سورونی!
در گزارش های ساواک که بعدها منتشر شده، به احساسات ضداسرائیلی بین هواداران اشاره شده و گفته شده که ممکن است این احساسات، فراتر از اسرائیل، علیه شهروندان کلیمی هم تقویت شود.
این قهرمانی، نه فقط شروعی بر درخشش ورزشی ایران بود، که پایه گذار جریان های ضداسرائیلی در ورزش ایران هم شد.